خوان‌ما

رُمان در مخاطره

چندسالِ پیش، «امیر احمدی آریان» در سرمقاله‌ی پرونده‌ای درباره‌ی یک داستان از هوشنگ گلشیری نوشته بود: «آقایان فلاسفه و نظریه‌پردازان در مملکتِ ما داستان نمی‌خوانند، و به‌طریق اولی، داستان ایرانی نمی‌خوانند...». در وضعیتِ کنونی اما می‌توان این قول را با اندکی تغییر چنین نوشت: «آقایان/خانم‌های نویسنده و منتقد در مملکتِ ما رمان ایرانی نمی‌خوانند...». شاید باورش سخت باشد، اما وضعیت همین‌قدر وخیم است.

سیدفرزام حسینی
پیش‌خوان

از سرنوشت تا ته نوشت

« بیدار نشدن در ساعت نمی‌دانم چند» مجموعه داستان جدید احمد آرام است که در تابستان نود و پنج توسط نشر نیماژ به چاپ رسید. شخصیت‌های همه داستان‌ها سرنوشتی محتوم دارند. چه بخواهند چه، نخواهند قرار است نابود شوند و هیچ چاره‌ای هم برای فرار از این سرنوشت منحوس ندارند.

حسین رحمتی‌زاده
پربازدیدهای هفته

نخستین دوره‌ی جایزه‌ی ادبیات اقلیت

تمدید مهلت ارسال آثار تا ۲۰ فروردین ۱۳۹۶.

جزیره‌های پراکنده در اتاق کار نویسنده

درباره‌ی رمان «میم‌عزیز» نوشته‌ی محمدحسن شهسواری.

جنوبِ خاطره‌های زرد

پرونده‌ی رمان کوچه‌ی ابرهای گمشده نوشته‌ی کورش اسدی.

بزرگ‌ترین حسرت‌ نویسندگان ما

گزارشِ روند شکل‌گیری انجمن صنفی داستان‌نویسان.

شماره‌ی چهل‌ودوم مجله‌ی عقربه

همراه با تاملی بر ادبیات مهاجرت ایران و آکادمی اسکار یا چرا لالالند نه.

سنجش
چرا مخاطبان ادبیات داستانِ ایرانی نمی‌خوانند؟
ارســال
تعداد کل نظرات : 798
نمایه
دوشنبه در سایت شما
با قرار دادن کد زیر در وب سایت خود آخرین مطالب دوشنبه را به اشتراک بگذارید